پدرم
پاکی قدومش
صفای وجودش
سنگینی سکوتش
نجابت و غرورش
و با زمزمه کلامش
در جذبه محراب
گستره وسیع جنت بود
و من فقط پدر می خواندمش
پی نوشت : دلم خیلی برات تنگ شده
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم دی ۱۳۸۸ ساعت 9:11 توسط فروغ
|
بالهایت را بگشا
پرواز زیباست
آن زمان که آفتاب روزآرامش شب را در هم میشکند
در مه صبحگاهی بال بگشا
و روزی نو را به هماوردی بخوان
آگاهی تازه ای از بودن!
دست جهان را در دست هایت بفشر
و گل لبخند بر لبان بنشان
چه باشکوه است زنده بودن!
نوشتههای پیشین
پیوندها
- سایه
- زینا(سنجاق قفلی)
- راهبرد
- شیلان
- ستاره
- پری
- زمان
- سبا
- زابا
- قوی آبی
- نرجس
- مانا هنر
- نون و قلم(دفتر دوم)
- هاله
- 60 نما
- لیلای قمی
- روزهای ارغوانی
- سمانه مالمیر
- بغض کال
- نقطه سر خط
- سکوت وشب
- عابر پیاده
- دوران
- قیل و قال
- کلاسور
- قنبیت
- خانم غياثي
- یلدا
- آسیه
- ماهی قرمز
- حمید
- من
- آیدا
- اندیشه فرامرز
- سنگ صبور(مهدیه)
- سکوت حرف
- لحظه های حضور
- افسانه
- زهرا(بانو)